Warto znać klasykę – by lepiej rozumieć konstrukcję liter i rozwijać własny styl. Dziś przypominam trzy style kaligraficzne, o których pisałam na blogu: uncjałę, italikę i kursywę angielską (Copperplate).

Nawet jeśli planujesz skupić się na kaligrafii nowczesnej, warto zapoznać się z tradycyjnymi historycznymi krojami, z których się ona wywodzi. Kaligrafia klasyczna nie jest trudna, jeśli zaczniesz od prostszych krojów zgodnie z moimi wskazówkami.

Uncjała – wdzięk prostoty

Uncjała to jeden z najstarszych stylów pisma łacińskiego. Pojawiła się już w I wieku i przez wiele stuleci była wykorzystywana w manuskryptach. Charakterystyczne są okrągłe, równej wysokości litery i brak rozróżnienia między wersalikami a minuskułami.

To świetny styl na początek nauki kaligrafii klasycznej – prosty, a jednocześnie bardzo efektowny.

Cechy charakterystyczne:

• równa wysokość liter

• wyraźna, czytelna konstrukcja

• pisanie stalówką ściętą

• niewielka liczba elementów ozdobnych

  uncjała – co to za pismo 

 uncjała – przybory i nauka

 przybory do pisania ściętą stalówką

Italika – renesansowa elegancja

Italika (kursywa humanistyczna) to pismo, które powstało w renesansowych Włoszech. Była szybka, czytelna i elegancka, dlatego szybko stała się bardzo popularna. Do dziś to jeden z najczęściej praktykowanych stylów kaligrafii klasycznej.

Litery są pochylone i smukłe, a całość wygląda lekko i dynamicznie. Italika wygląda zaskakująco nowocześnie jak na pięćsetletnie pismo. Polecam ją szzególnie tym osobom, które uczą się italika z mojego podręcznika „Italik. Pisz ładniej” (do kupienia w sklepie KLEKSOGRAFIA, polecam zestawy w super cenach) – to własnie z italiki wywodzi się to to szybkie, eleganckie pismo codzienne.

Cechy charakterystyczne:

• pismo lekko pochylone w prawo

• stalówka ścięta

• wyraźny rytm i proporcje liter

• elegancki, czytelny wygląd

  italika – co to za pismo

 italik – co to za pismo

  oszukana kaligrafia – italik i italika

 italik szeroką końcówką

Copperplate – kursywa angielska

Copperplate (kursywa angielska) to styl, który rozkwitł w XVII i XVIII wieku. Pisze się go stalówką elastyczną, co pozwala uzyskać efekt kontrastu: cienka linia w górę i gruba w dół. To styl dla osób, które mają już nieco wprawy — wymaga dobrej kontroli nacisku i rytmu, ale daje piękne, płynne efekty.

Cechy charakterystyczne:

• pochylone, eleganckie litery

• kontrast między grubymi i cienkimi liniami

• stalówka elastyczna (fleksująca)

• możliwość dodawania ozdobnych zawijasów

  Copperplate – co to za pismo

  Copperplate – małe litery

  Copperplate – duże litery

 

Co dalej?

Jeśli masz ochotę poznać kaligrafię klasyczną – wybierz jeden styl i poświęć mu kilka wieczorów. Nie musisz od razu ćwiczyć całego alfabetu. Wystarczy kilka liter i słów, żeby poczuć charakter pisma.

• wybierz styl, który najbardziej Cię pociąga,

• ćwicz według wskazówek z podlinkowanych artykułów,

• zwróć uwagę na rytm, kąt pochylenia i proporcje,

• porównaj efekty po tygodniu regularnych ćwiczeń,

• jeśli masz ochotę na dalsze ćwiczenia, rób je tak długo, aż opanujesz pismo w stopniu zadowalającym (potrwa to co najmniej kilka tygodni).

 kaligrafia w pigułce, przeczytaj koniecznie

 w jakiej kolejności uczyć się liter

 jak ćwiczyć kaligrafię

Mam nadzieję, że udało mi się Cię przekonać, że kaligrafia klasyczna nie jest tak trudna, jak się wydaje na początku – powodzenia w nauce!

A jeśli chcesz popracować nad charakterem pisma codziennego, sięgnij po moją bestsellerową książkę Italik. Pisz ładniej, wraz z zeszytami  ćwiczeń. Więcej o moim podręczniku tutaj.